Τάνταλος όπως λέμε Ελλάδα.

Η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της. Μια φράση που θυμίζει μελοδραματική ταινία της δεκαετίας του ’60. Δεν θα είχα ασχοληθεί αν αυτή η φράση δεν ήταν αληθής από την μία αλλά γεμάτη ανακρίβεια από την άλλη. Και αυτό γιατί λέγοντας «Ελλάδα» έχουμε συνηθίσει να ορίζουμε τους αιρετούς των κατακτητών μας και να τους αποκαλούμε ηγέτες. Αυτό συμβαίνει στους λαούς που τελούν υπό κατοχή δηλαδή σε όλους. Και αυτό γιατί μπερδεύουμε έναν πρωθυπουργό ή έναν πρόεδρο της δημοκρατίας με έναν ηγέτη. Αλλά οι ηγέτες αγαπητοί μου αναγνώστες είναι κάτι σπάνιο και φυσικά αόρατο. Έχεις σκεφτεί ότι μια πολυεθνική μπορεί να κατέχει τον πλούτο από τρεις χώρες, και δεν αναφέρομαι στην χώρα μας αλλά στις άνω από εμάς υπερδυνάμεις; Η ίδια η μυθολογία μας, το ότι πιο πλήρες στην εξήγηση των φυσικών και κοινωνικών φαινομένων παγκόσμια, μαζί με τον ινδουισμό, παρουσιάζει το κράτος σαν υποτελή του Δία δηλαδή της καθαρή και αναμφισβήτητης εξουσίας. Γιατί άραγε; Γιατί οι έλληνες, ο μοναδικοί ίσως πολιτισμένοι και ελεύθεροι άνθρωποι (οι Κέλτες δεν άφησαν πολλά στοιχεία για το πολίτευμα τους) άνθρωποι που περπάτησαν στη Ευρώπη, ήξεραν πως αυτό που ζούνε είναι μια παροδική ανάσα της ανθρωπότητας με σίγουρο τέλος την απολυταρχία. Το ότι εμείς σε μια πλατωνική ψευδαίσθηση (κάτι σαν το Matrix) πιστεύουμε ότι είμαστε ελεύθεροι κλεισμένοι στο κουκούλι μας δεν έχει να κάνει παρά με το να μας περάσει η δόση της αλαζονείας που μας πότισαν την δεκαετία του ’80 και μέχρι την μεγάλη επιχείρηση με το κωδικό όνομα «οικονομική κρίση». Αν διαβάσεις τις λίγες αράδες που γράφτηκαν για τον Διογένη θα καταλάβεις ότι ο μεγάλος κυνικός δεν ζούσε στην Αθηναϊκή δημοκρατία αλλά σε μια παρωδία της μιας και ουσιαστικά ο χρυσός αιώνας είναι θαμμένος από τότε κάτω από τον Παρθενώνα (τα ελληνιστικά χρόνια που ακολούθησαν έδωσαν βέβαια πολλά αλλά όχι τόσα όσα θα έπρεπε για να εξυψωθεί ο ουμανιστικός πολιτισμός που έχει σαν κέντρο τη ελεύθερη και όχι την ασύδοτη σκέψη). Είναι ο μοναδικός ίσως αιώνας που η παγκόσμια διανόηση τρέφεται από τις σάρκες του. Κι αυτό γιατί τα παιδιά του Ταντάλου έκαναν το δώρο τους στην ανθρωπότητα πριν φαγωθούν από την μοιρολατρία, την εξουσία και τους «ειδικούς».

Αλλά ας πάμε στον μύθο. Ο βασιλιάς της Φρυγίας (ένα αρχαίο έθνος που η ιστορία, κυρίως η Αιγυπτιακή το αναφέρει με τρόμο) ήταν ο αγαπημένος γιος του Δία. Αυτήν την λεπτομέρεια αξίζει να την αναλύσουμε. Πάνω από την βασιλική εξουσία η θεϊκή εξουσία έκανε διακρίσεις και ευνοούσε συγκεκριμένους «βασιλιάδες». Έχεις σκεφτεί πόσες κυβερνήσεις στην χώρα μας είχαν την εύνοια τω βιομηχάνων, των πολυεθνικών και των τραπεζών (μια και ο νέος «θεός» ας μην γελιόμαστε είναι το χρήμα). Και όπως είναι φυσικό όταν η μικρή εξουσία δει ότι είναι ευνοούμενη τότε ξεθαρρεύει. Το ίδιο κάνουν πολλοί «ηγέτες» που παριστάνουν το ποντίκι που βρυχάται. Και επειδή το ποντίκι δεν είναι λιοντάρι,  η κανονική εξουσία φταρνίζεται και έχουμε παράξενες «αποκαθηλώσεις» και από πάνω όπως έγινε στο Ιράκ και από κάτω όπως έγινε στην Λιβύη (για το τελευταίο δεν βάζω το χέρι μου και στην φωτιά). Έτσι ο Τάνταλος για να δει αν μπορεί να ξεγελάσει τους «από πάνω» έσφαξε τον γιο του τον Πέλοπα και πήγε να τον ταΐσει στους Θεούς. Σήμερα πολλοί Πέλοπες είναι τροφή των Θεών. Όλοι έχετε έναν γνωστό άνεργο, επαγγελματία, αγρότη, τεχνίτη, μικροέμπορο στην παρέα σας που έχει γίνει «γεύμα» πολυεθνικής ή τράπεζας. Εδώ αξίζει να βγάλω το καπέλο στους Αμερικάνους, που ξέροντας ποιος στηρίζει τα δυο μεγάλα τους κόμματα, διατηρούν αυτό το κοινωνικό στρώμα ζωντανό επιτυγχάνοντας έτσι να μεταβιβάζουν τις οικονομικές τους κρίσεις στην Ευρώπη (χωρίς να το κάνουν βέβαια για την ψυχή της μάνας τους). Η ντροπή ανήκει στην μητρόπολη όταν οι αποικίες την ξεπερνάν σε νοημοσύνη.

Οι θεοί όμως οργίστηκαν, με πρώτη την Ήρα, που εμφανίζεται στην περίπτωση σαν κυρία φιλανθρωπικού σωματείου που τα βάζει με τον ζητιάνο επειδή χτυπάει το παιδί του. Αν πάτε έξω από ένα συσσίτιο της πρόνοιας θα δείτε πως αυτό ισχύει και σήμερα για όσους ζαλίζουν τον υψηλά ιστάμενο στην ιεραρχία. Ανάστησαν τον Πέλοπα, καθώς η εξουσία θεωρεί πάντα χρήσιμο το νέο είτε είναι άνθρωπος ή ιδέα, και έστειλαν τον Πέλοπα (στην Ελλάδα αυτό έγινε πολλές φορές κατά την διάρκεια του τελευταίου αιώνα) στον Άδη. Η εξουσία δηλαδή τιμώρησε το κράτος για την κτηνωδία του. Πόσες φορές ένας έλληνας δεν έχει βρεθεί στην θέση του Πέλοπα; Πόσες φορές οι αγνές προθέσεις μας δεν έγιναν προϊόν κανιβαλισμού από «αρμόδιους»; Σαν απλός άνθρωπος μπορώ να πω με σιγουριά πολλές. Για χρόνια ότι καλό προσπαθούσαν να κάνω στον ελεύθερο χρόνο μου σκάλωνε στην γραφειοκρατία. Ακόμα υποφέρω από το φάντασμα της κι ας κατεβαίνει αργά αλλά σταθερά στον Άδη. Βλέπετε ο Τάνταλος έδειξε και την κρατική πονηριά. Όπως η εκμετάλλευση των εθελοντών για να μπαλώνει τρύπες προϋπολογισμού. Οπότε ας πούμε και για το κερασάκι στην τούρτα. Ο Τάνταλος είναι ουσιαστικά ένα είδωλο εξουσίας που έχει σαν σκοπό να κάνει τις βρομοδουλειές για την εξουσία που θέλει να κρατήσει μυστική την ταυτότητα της.

Όπως και στον Σίσυφο περιγράφω ότι τα ελληνικός Τάρταρα δεν έχει καμία σχέση με την κόλαση του Δάντη. Κι αυτό γιατί τα Τάρταρα είναι στον ίδιο χώρο με τα Ηλύσια πεδία δηλαδή στο Άδη (Η βασιλεία των ουρανών πάει πάντα παρέα με την βασιλεία των εμπόρων). Αυτό δεν συμβαίνει και στην πραγματική ζωή; Η κόλαση και ο παράδεισος μπορεί να είναι η διπλανή μας πόρτα. Έτσι σαν κάθε αχόρταγο δικτατορίσκο ο Τάνταλος βρήκε την αιώνια πείνα και την αιώνια δίψα. Το έβαλαν σε έναν λάκκο γεμάτο νερό που καλύπτονταν από οπωροφόρα δέντρα. Όταν πήγαινε να πει ο λάκκος στέρευε και όταν πήγαινε να φάει τα φρούτα τα κλαδιά ψήλωναν για να μην μπορεί  να τα φτάσει. Όπως στέρεψαν τα δημόσια ταμεία στην χώρα μας από τους δικτατορίσκους και τους κομματικούς Στρατούς τους, σε τέτοιο σημείο που ακόμα και οι βουλευτές που προσπαθούσαν να κάνουν λειτούργημα καταπίνονταν ή συκοφαντούνταν από κακοήθεις δημοσιογραφίσκους που έγλυφαν το κοκαλάκι από το πόδι του σφαγμένου Πέλοπα. Ο Πέλοπας όμως είναι ζωντανός. Η ελπίδα δεν πέθανε παρά τις κατραπακιές που έφαγε τα τελευταία είκοσι χρόνια από την κακοήθεια που παγκόσμια έχει κυριαρχήσει. Ο άνθρωπος δεν χρειάζεται θεούς για να αναστηθεί αλλά τους συνανθρώπους του. Όσο για τον Τάνταλο; Ας απολαύσει το «Μαρτύριο» του.

Πηγή:ΜΥΘΙΚΗ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

Η διαφορά της πονηριάς από την εξυπνάδα, ή «Γιατί ο Σίσυφος δεν μπορεί να στερεώσει τον βράχο».

Τελικά πρέπει να είναι πολύ δύσκολο να διαχωριστεί το αυτονόητο. Ίσως γιατί έχουμε μάθει να μπερδεύουμε την ύψιστη μορφή βλακείας κατά τον Λεμπέση με την νοημοσύνη. Ένα στοιχείο που πάντα παραβλέπουμε είναι ότι ο απατεώνας είναι ουσιαστικά αυτός που διαπράττει το έγκλημα του όχι λόγο εξυπνάδας αλλά λόγω ανοχής των θυμάτων του. Και φίλοι μου η ανοχή είναι παράγωγο της αδυναμίας. Της πνευματικής, σωματικής ή οικονομικής. Αυτό σε μια κοινωνίας που αποδομείται είναι πασιφανές, αν και τα πρώτα θύματα συνήθως δέχονται τον χλευασμό των υπολοίπων (βέβαια και οι υπόλοιποι μετά δέχονται τον χλευασμό των πρώτων θυμάτων). Τώρα ίσως να προλογίζω την ιστορία λίγο περίεργα αλλά ο σκοπός είναι να μην μπω σε αρνητική κριτική με γνώμονα την κακία αλλά την συμπόνια, πράγμα που δεν είναι εύκολο πάντα.

Η βασιλική καταγωγή του Σίσυφου μας δείχνει το λαϊκό ρητό «άμα δεν είσαι λέρα δεν οδηγάς γαλέρα», και ο ιδρυτής και βασιλιάς της αρχαίας Εφύρας της γνωστής Κορίνθου για να εξασφαλίσει νερό για την ακρόπολη του πρόδωσε στον Ασωπό την σχέση της κόρης του με τον Δία. Το προσωπικό όφελος που μας βάζει σε καυγάδες έχει προέκταση στον μύθο. Ας μην ξεχνάμε ότι πολλοί πολιτικοί έχουν εξασφαλίσει ψήφους με νόμους για την νομιμοποίηση αυθαιρέτων μόνο που τότε δεν χρειάζονταν και ηλεκτρικό το ρεύμα τότε ήταν παιχνίδι για θεούς. Έτσι ο Ήρωας μας έκανε το πάνθεον μαντάρα για να βολέψει την κλίκα του, ότι έκανα οι «ψηφοφόροι» της μεταπολίτευσης στην Ελλάδα για μια θέση σκουπιδιάρη ή νοσηλευτή. Τα Φύλλα της Εφημερίδας της Κυβερνήσεως είναι γεμάτα από τέτοια «διαμάντια» με πρώτο και καλύτερο τους νοσοκομειακούς διορισμούς παλιννοστούντων όταν ο υπόδικος ήταν υπουργός στην πρώτη κυβέρνηση του Κώστα του Τουρκοφάγου των Ιμίων.

Ναι αλλά όταν τα βάζεις με την δύναμη χρησιμοποιώντας την πονηριά και το κάρφωμα το μέλλων σου είναι ζοφερό. Είτε είναι ο Δίας ή ο κυρίαρχος λαός (που μόλις καταλάβει την δύναμη του βλέπω πολλούς να έχουν το μέλλον την Μαρίας Αντουανέτας), Μόλις συνέλθουν από την ταραχή τότε η ανακατώστρα μετράει τις μέρες της πάνω στην γη ανάποδα. Έτσι ο Δίας που είναι ανθρώπινος σε σχέση με τον Ιεχωβά (πράγμα πολύ φυσικό μιας και οι έλληνες πάντα προσευχόταν όρθιοι, εκτός αν έκαναν καμιά χοντράδα και έπρεπε να ικετέψουν) τον έστειλε στον Άδη.

Όπως η κλασικές κουτσομπόλες που ξέρουν ότι αυτό που κάνουν είναι επιζήμιο αλλά συνεχίζουν να το κάνουν, ο Κυρ Σίσυφος (αν ήταν γυναίκα και ζούσε σήμερα θα τον αποκαλούσαν «Κυρά Κατίνα») τα έκανε άνω κάτω κι εκεί που πήγε. Φυλάκισε τον Άδη (σήμερα θα το περιγράφαμε στην φράση «ξέρω που ήσουν μωρή αλλά δεν μιλάω γιατί είμαι Κυρία», δηλαδή ο έμμεσος εκβιασμός που κλειδώνει το θύμα). Αλλά όπως και ο Θάνατος αυτό δημιούργησε τον Αλυτρωτισμό, κάτι σαν την υπηρεσία αποξήρανσης της Κοπαΐδας και το Φιλόπτωχο ταμείο που βγάζει τον άστεγο εκτός συσσιτίου μετά από τρία χρόνια. Οι πεθαμένοι έμενα απέθαντοι χωρίς να είναι αθάνατοι, σαν το ελληνικό κράτος που ενώ ουσιαστικά έχει καταντήσει δημαρχείο των Βρυξελλών το μόνο που έχει σαν αυτόνομη αρμοδιότητα είναι η έγερση και η υποστολή της παλιάς του σημαίας. Άλλωστε και στην κατοχή οι Γερμανοί σ’ έναν μικρότερο ιστό άφηναν να κυματίζουν οι ελληνικές σημαίες ή το δημόσιο είχε την ελληνική σφραγίδα που έμπαινε προτελευταία στα κατοχικά διατάγματα. Μεγάλη ζημιά δηλαδή και για τον επάνω και για τον κάτω κόσμο.

Εκεί ο Άρης (ο πόλεμος είναι πάντα σωτήριος για μια τέτοια κατάσταση μιας και η νοικοκυρά αναλαμβάνει τις ευθύνες τις και στέλνει την πονηρή γειτόνισσα στον έξω από δω) κατεβάζει ξανά στον Άδη τον πονηρό πελοπονήσιο που του έχει μείνει μια ακόμα πονηριά να κάνει. Βάζει την γυναίκα του στο κόλπο (το έθιμο διατηρείται από εμπόρους στις μέρες μας που χρεοκοπούν την επιχείρηση και την ξανανοίγουν στο όνομα της γυναίκας τους) και τον αφήνει άταφο. Η διπλωματία που στην αρχαία Ελλάδα μαζί με το εμπόριο και την κλοπή (τυχαίο; Δεν νομίζω) είχε το πρόσωπο του Ερμή (από τότε όλες οι κεντρικές εμπορικές οδοί που γίνονται και οι περισσότερες νόμιμες κλοπές, όπως π.χ. τα επώνυμα ρούχα «ο κούκος αηδόνι», ονομάζονται «Ερμού») χώνει στον Άδη τον παλικαρά μας και έτσι ησύχασε η πλάση.

Και επειδή οι κριτές των νεκρών ξέρουν την διαφορά του πονηρού από τον έξυπνο (σε αντίθεση με το δικό μας δικαστικό σύστημα που επιβραβεύει την απάτη βάση συντάγματος, ξεκινώντας από την βουλευτική ασυλία και καταλήγοντας στους φοροφυγάδες των Α.Ε. και τον πολυεθνικών) του έβαλαν μια πνευματική τιμωρία που ταλαιπωρούσε το σώμα. «Αφού είσαι τόσο έξυπνος και όλοι εμείς τα κοροΐδα στερέωσε αυτόν τον βράχο και το μαρτύριο σου θα λάβει τέλος». Αλλά ελάτε που η εξυπνάδα και η πονηριά είναι κάτι διαφορετικό; Το ίδιο παθαίνουν όλοι όσοι λειτουργούν τον εγκέφαλό τους υποτιμώντας τους γύρω τους. Η τιμωρία αυτή μας δείχνει πως το βραχυπρόθεσμο ατομικό συμφέρον δεν έχει καλό τέλος. Όταν προκαλείς δυσαρέσκεια για λογαριασμό δικό σου και της κλίκας σου, τότε θα έρθει η στιγμή που οι δυνατοί ή οι πολλοί θα σε τσακίσουν. Και βέβαια τότε δεν γλιτώνεις ούτε με τον θάνατο. Η ψευδαίσθηση ότι ελέγχεις τα πράγματα με ψέματα ή απάτες έχει απάντηση με βάση την παροιμία «ο ψεύτης και ο κλέφτης τον πρώτο χρόνο χαίρονται». Βλέπω πολλούς Σίσυφους για τα επόμενα χρόνια να προσπαθούν να ταιριάξουν τον βράχο.

Πηγή:ΜΥΘΙΚΗ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

Ο Προμηθέας είναι ακόμα καρφωμένος στον Καύκασο.

Άραγε πόσο σημαντικοί είναι κάποιοι μύθοι για τον άνθρωπο. Και κυρίως εξηγώντας την ανθρώπινη φύση βλέπουμε την διαχρονική τους αξία. Υπήρχε ένας μάγκας τιτάνας που τον έλεγαν Προμηθέα και είναι ο πατέρας μας. Μας έκανε από πηλό και φωτιά. Είναι δεμένος μαζί μας δηλαδή από την εποχή που οι άλλοι θεοί μας θεωρούσαν «κτήνη». Ακόμα και σήμερα η εξουσία έτσι μας βλέπει κάτι παραπάνω από αγελάδες που αντί να δίνουμε το γάλα μας δίνουμε το σώμα, το μυαλό και την ψυχή μας για να μας πουλάει την «τάξη». Όπως κάθε οικόσιτο η σφαγή μας γι αυτούς είναι δεδομένη. Γι αυτό οι απανταχού ηγέτες ψάχνουν την θεϊκή προέλευση της εξουσία τους (ελέω Θεού βασιλεία π.χ.). Μην φοβάστε εμείς οι «κοινοί θνητοί» έχουμε την σίγουρα τιτάνια από τον πατέρα μας. Κι αυτό γιατί έτσι χαοτικοί και τιτάνιοι που είμαστε έχουμε την θεία μας την Αθηνά (ναι αναγνώστες μας ακόμα και η θεϊκή όψη της Σοφίας σιχαίνεται την «τάξη»), να μας βοηθάει να ζούμε αιώνια με ότι δεινά και τιμωρίες και να μας επιφυλάσσουν οι δυνάστες μας. Κι αυτό γιατί η δεμένη με τις σάρκες μας εξουσία για να υπάρχει μας χρειάζεται. Κάθε φορά άλλωστε που πήγαινε να αυτονομηθεί από εμάς ο Προμηθέας του χαλούσε την συνταγή. Η πιο γνωστή ιστορίας γι αυτό είναι όταν του έδωσαν την αρμοδιότητα για το πιο μέρος της θυσίας ενός ζώου πάει σ’ αυτούς και πιο σ’ εμάς. Ο πανέξυπνος προστάτης μας, άλειψε με λίπος τα κόκαλα για να γυαλίζουν και έκοψε στραβά το κρέας, αφήνοντας τον Δία να διαλέξει. Από τότε τρώμε εμείς κρέας και οι Θεοί κόκαλα αμάσητα. Και οι σημερινοί «θεοί» έχουν αδυναμία σε ότι λάμπει και γι αυτό οι μέρες τους είναι μετρημένες. Βέβαια το υπέρτατο δώρο είναι αυτό της φωτιάς. Δεν θα σου περιγράψω μια ιστορία που σίγουρα ξέρεις γιατί θα ξέφευγα πολύ από τον διαδικτυακό χώρο με την περιορισμένη λόγω οθόνης αναγνωστική ικανότητα.

Τι συμβολίζει αυτός ο καλοσυνάτος, λίγο ύπουλος με την εξουσία, και παθιασμένος με τα δημιουργήματα του τιτάνας; Μα φυσικά την πρόνοια αναγνώστη μου και μάλιστα στην ανθρώπινη της μορφή την αγνή και απαραίτητη για την κοινωνική μας συνοχή που τρομάζει όλους τους «σωτήρες» μας. Και αυτό γιατί όταν προνοούμε για τον συνάνθρωπο μας, το παιδί, τον γέρο οι κυβερνώντες μένουν άνεργοι στον τομέα υπηρεσίες ή στην μεγάλη επιχείρηση που ακούει στο όνομα «φιλανθρωπικά σωματεία» (που στο άκουσμα φαντάζει ίδιο με το «φιλοζωικές οργανώσεις»). Γιατί η εξουσία φίλοι τρέφεται από την εξαθλίωση μας. Πόσες απ’ αυτές τις οργανώσεις ζητάνε τον οβολό σου για κάθε απίθανο πρόβλημα; Γιατί να πρέπει να υιοθετήσεις ένα παιδάκι από την Αφρική επειδή κάποιοι τοκογλύφοι κρατάνε το χωριό του στην φτώχια για να κερδίζουν από ματωμένα διαμάντια; Α διεκδικούσες να αφήσουν οι τοκογλύφοι την Αφρική ήσυχη χωρίς να την αρμέγουν και φρόντιζες για τα παιδιά όλης της γειτονιά σου (όσο μπορείς και όπως μπορείς) πως οι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις θα εξασφάλιζαν κονδύλια; Είναι άραγε πιο ικανοί από εσένα; Άραγε πόση ντροπή πρέπει να νιώσουμε για την γενοκτονία στην Ρουάντα ή όπου αλλού έγινε για να εξασφαλίζουν οι τα βιομήχανοι και οι τραπεζίτες πλουτοπαραγωγικούς πόρους; Γιατί η Ελλάδα πρέπει να δίνει τον ορυκτό της πλούτο σαν προικοσύμφωνο στους Βησιγότθους, καταστρέφοντας τους παράδεισους στο όνομα της παράνοιας και πόσο περήφανοι θα είμαστε για τον Αριστοτέλη όταν ο τόπος που τον γέννησε θα έχει μετατραπεί σε ένα ορυχείο για να βγάζουν λεφτά οι νέοι Κονκισταδόρες; Το ξέρεις ότι οι Αζτέκοι όταν έπιαναν έναν Ισπανό αιχμάλωτο για τιμωρία τον «πότιζαν» λιωμένο χρυσό; (γιατί μόνο αυτό αξίζει σαν τιμωρία στους εγκληματίες που στο όνομα του «Χριστού» τίμησαν τον «Μαμωνά»).

Το γιατί είναι πολύ απλό. Γιατί όπως και στην αρχαιότητα προδώσαμε και το ημίθεο (Ηρακλής)και τον Τιτάνα που μας υποστηρίζουν. Βέβαια ο Ηρακλής έγινε Θεός από τον Φόβο του Δία για την Ήρα, μιας και πάντα η εξουσία φοβάται την θηλυκή πανίσχυρη πλευρά της (μπορείτε να το δείτε και στους οικογενειάρχες που παριστάνουν τους αφέντες μέχρι η φαρμακερή σύζυγος τους με μια κουβέντα να τους μετατρέψει σε σκυλάκια του καναπέ). Η εξουσία από φόβο κάρφωσε και τον Προμηθέα στον Καύκασο αλλά με την δικιά μας συμπεριφορά για οδηγό. Βλέπεις μετά την φωτιά έχουμε και τους πολέμους. Ναι αναγνώστες μου εμείς είμαστε τα καρφιά που τον καρφώσαμε.

Για 30 χρόνια τώρα βλέπω τους Έλληνες να παίζουν στο χρηματιστήριο (στην Αρχαία Ελλάδα ο Χρηματιστής μαζί με τον Ροπαλοφόρο, δηλαδή τον σημερινό ΜΑΤατζή ήταν επαγγέλματα για δούλους και απελεύθερους άκρως υποτιμητικά για ελεύθερους πολίτες), να παρατάνε τα χωράφια (το δώρο της Δήμητρας στους Θνητούς) και τις τέχνες (που δίνουν αξία στον άνθρωπο μιας και το βραβείο είναι το αγαθό που γεννάν τα χέρια μας σαν προέκταση του μυαλού μας). Τους βλέπω να γλύφουν για μια θέση σκουπιδιάρη ή ακόμα δάσκαλου πηγαίνοντας στον ΑΣΕΠ, δηλαδή απαξιώνοντας τον ακαδημαϊκό τους τίτλο και ακόμα χειρότερα γλύφοντας τον κάθε ανάξιο υπόδικο πολιτικάντη. Διαλύσαμε την κοινωνία μας για να γίνουμε κάτι που δεν είμαστε. Κουτοί Φράγκοι. Καρφώσαμε τον Προμηθέα, την κοινωνική μας αλληλεγγύη, για μια καρέκλα σε στο Δημόσιο, ένα Αυτοκίνητο και μια plasma τηλεόραση. Την παιδία μας την κάναμε εκπαίδευση θαρρείς και τα παιδιά μας είναι σκύλοι. Και επειδή κι αυτό το ξεπουλήσαμε το βαφτίσαμε αγωγή σε ιδιωτικά εκπαιδευτήρια (που ο βαθμός ορίζεται από το πορτοφόλι), λέγοντας ότι το δημόσιο είναι για πέταμα, ξεχνώντας πως το δημόσιο είμαστε όλοι εμείς και όχι τα γραφεία και η ψήφος μας κάθε τέσσερα χρόνια. Και για να λειτουργεί ο μηχανισμός που βαφτίσθηκε κρατικός (το Κράτος και η Βία είναι οι συνεργάτες του Δία καθώς οι κεραυνοί είναι το εφέ) τον κουτσάναμε με ρουσφέτια (μιας και τα ψηφοδέλτια που μου έφερναν οι ανίκανοι συγγενείς και φίλοι μου προκειμένου να διοριστούν έσπασαν το γραμματοκιβώτιο μου) τον λαδώναμε μέχρι που μας σώθηκε το «λάδι». Έτσι τον αετό που έτρωγε το συκώτι του Τιτάνα μας τον αντικατέστησε ο Λαουτζίκος (ή ο «σοφός λαγός» όπως τον παρουσιάζω στις αφίσες μου). Φάγαμε τα συκώτια των παιδιών μας (γιατί για μένα παιδί μου είναι και το παιδί του γείτονα), σε εντυπωσιακέ επιδείξεις νεοπλουτισμού που δεν μπορούσαμε ουσιαστικά, παρά μόνο με δάνεια και πλαστικό χρήμα, να υποστηρίξουμε.

Και όταν έσπασε η μόλυνση και άρχισε να βγαίνει το πύο τρομοκρατημένοι λουφάξαμε στην κακομοιριά μας. Βλέπω ανθρώπους παντού να τρέμουν να πουν την άποψη τους γιατί η υποκρισία είχε αντίκρισμα χρυσού όπως και η σιωπή. Και τώρα εκποιούμε το άχρηστο μέταλλο για να παρατείνουμε την λιμνάζουσα ζωή μας και περιμένοντας κάποιο βιβλικό Θαύμα. Αλλά δεν είναι θαύμα το σκίσιμο της Ερυθράς Θάλασσας. Θαύμα είναι η γυναίκα που χωρίς καμιά υποστήριξη μεγαλώνει ένα παιδί, η ο πατέρας που μετά τους εξευτελισμούς που τρώει στην δουλειά του παίζει με τα παιδιά του για να μεγαλώσουν και να γίνουν περήφανοι και χρήσιμοι άνθρωποι στην κοινωνία μας. Ο Προμηθέας, ο Τιτάνας, ο Πατέρας μας είναι ακόμα δεμένος στον Καύκασο. Η δουλειά μας είναι να γίνουμε ο ημίθεος Ηρακλής που θα τον Ελευθερώσει.

Υστερόγραφο το ρόπαλο του Ηρακλή στις μέρες μας λέγεται Διάβασμα και η Λεοντή του Παιδεία.

Πηγή:ΜΥΘΙΚΗ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

Ο Εφιάλτης και το διαχρονικό άνοιγμα της Κερκόπορτας.

Αν κατάλαβες σήμερα αναγνώστη μου θα ασχοληθούμε με το φλέγον ζήτημα της προδοσίας. Δυστυχώς σήμερα θα σε ζαλίσω στα ιστορικά παραδείγματα αν και πιο πολύ θα με ικανοποιούσε να διαβάσεις Ιστορία. Δυστυχώς όμως αυτό το «ένδοξο» κομμάτι της είναι από την μια ελλιπές και από την άλλη συγκεχυμένο. Στην σύγχρονη ιδιωματική μας παράδοση καλύπτεται από την πλέον κλασσική παροιμία «Στην Ελλάδα οι εννιά στους δέκα είναι ρουφιάνοι και ο δέκατος εκπαιδεύεται». Είναι βέβαια κάτι που δεν το πιστεύώ μιας και αν συνέβαινε η υπόσταση της χώρας μας θα είχε διαλυθεί εδώ και πολλά χρόνια. Αν εξετάσουμε τον ορισμό της λέξης προέρχεται από τον Ρουφίνο τον μέγα συμβουλάτορά του Θεοδοσίου του «Μέγα» ο οποίος είναι υπεύθυνος για την σφαγή των δεκαπέντε χιλιάδων θεσσαλονικέων δωδεκαθεϊστών οπότε άξια συνδέθηκε το όνομα του με την προσωποποίηση της προδοσίας (γιατί οι ιστορικοί μπορεί να «ξεχνάνε» ο λαός ποτέ). Ο κορυφαίος επαγγελματίας βέβαια θεωρείται ο Εφιάλτης αν και δεν είναι ο αρχαιότερος μιας και ο Ιππίας για λογαριασμό του Δαρείου και ο Δημάρατος για λογαριασμό του Ξέρξη ήταν πιο παλιές καραβάνες στον χώρο αλλά χωρίς να έχουν το αναμενόμενο αποτέλεσμα. Αυτό το τρίγωνο βέβαια βοηθά να καταλάβουμε και κάτι πολύ σημαντικό που περιλαμβάνει και τους κυβερνώντες αφού καθώς διαβαίνουμε την ιστορία βρίσκουμε στο επάγγελμα πολλούς προγόνους τους. Βλέπετε η κύρια μάζα αυτών που έχουν την τάση της προδοσίας τους τρώει ταυτόχρονα και το σαράκι της εξουσίας.

Το πιο αξιόλογο χαρακτηρισμό του προδότη τον δίνει ο Θουκυδίδης λέγοντας πως «Προδότης δεν είναι μόνο αυτός που φανερώνει τα μυστικά της πατρίδας στους εχθρούς, αλλά είναι και εκείνος που ενώ κατέχει δημόσιο αξίωμα, εν γνώσει του δεν προβαίνει στις απαραίτητες ενέργειες για να βελτιώσει το βιοτικό επίπεδο των ανθρώπων πάνω στους οποίους άρχει». Άρα καταλαβαίνεις το ιστορικό κενό και γιατί ο προδότης ορίζεται από το πρώτο μέρος της φράσης. Γιατί το αδύναμο πρώτο μέρος καλύπτει ένα πιο ισχυρό δεύτερο που πρέπει να μείνει απείραχτο για να μπορούν οι κρατούντες να κάνουν ήσυχα την δουλειά τους.

Η ιστορία της χώρας μας είναι γεμάτη από Κερκόπορτες. Αλλά ας μπούμε λίγο πιο μέσα για να κατακτήσουμε το δεδομένο. Η άσκηση της πολιτικής στην Ελλάδα έχει να κάνει με τα χιλιάδες χρόνια κατάκτησης. Βλέπετε θυμόμαστε με μεγάλη ευκολία τα τετρακόσια χρόνια Οθωμανικής κυριαρχίας, αλλά κάνουμε τα στραβά μάτια στα διακόσια χρόνια Φραγκοκρατίας, το μεγαλύτερο πλιάτσικο που για τρία συνεχή χρόνια γέμιζε τις αποθήκες του Βατικανού και της Βενετίας, τα χίλια χρόνια Ρωμαιοκρατίας, που όταν η αυτοκρατορία ασπάσθηκε τον Χριστιανισμό έκανε τις περισσότερες και μεγαλύτερες γενοκτονίες στον αυτόχθονα πληθυσμό (οι Κέλτες και οι Έλληνες ήταν η αδυναμία των Γοτθικών Ρωμαϊκών Λεγεώνων). Έτσι πέρασε στο γονίδιο μας ότι δεν μπορούμε να κάνουμε χωρίς «προστάτη»(όπως οι ιερόδουλες που ασκούν το επάγγελμα στο πεζοδρόμιο). Έτσι από τα σπάργανα του νεοσύστατου ελληνικού κράτους υπήρχαν το Αγγλικό, το Γαλλικό και το Ρωσικό κόμμα (σας θυμίζει κάτι αυτό;). Ναι αναγνώστες μου, ηθελημένα ή άθελα η κυριαρχία πάνω στους εαυτούς μας πέρασε σε δεύτερη μοίρα.. έτσι ο ίδιος ο κόσμος σπάει ένα μέρος του τείχους, όταν ένας από τους «προστάτες μας» γίνεται αφόρητος. Ο Κωνσταντίνος ο Παλαιολόγος πλήρωσε ακριβά την υπόκλιση που έκανε στον Πάπα με την πολιορκία του Μωάμεθ του πορθητή που είχε στο πλευρό του τον Πεθερό του τον ανθενωτικό Πρώην αυτοκράτορα Δημήτρη Παλαιολόγο. (Ουσιαστικά Ο Δέσποτας Δημήτριος Βοήθησε τον Μωάμεθ να εκστρατεύσει ενάντια στον αδερφό του, που του είχε φάει τον θρόνο). Επειδή βέβαια ο Νέος Οθωμανός πλέον αυτοκράτορας ήταν αρκετά έξυπνος (Το κυπριακό και τα Ίμια άλλωστε μας το έχουν αποδείξει ότι οι Τούρκοι δεν είναι μπουνταλάδες και ξέρουν να διαχειρίζονται τους προδότες άψογα) για να μην δώσει προνόμια στον Αρτέμη Μάτσα της Ρωμαϊκής ξεπεσμένης αυτοκρατορίας, όρισε σαν «Εθνάρχη»(ύπουλος χαρακτηρισμός) τον Πατριάρχη Γεννάδιο, που ο ρόλος του είναι πολύ ύποπτος σχετικά με τους «άμαχους» καλόγερους που είχε υπό τον έλεγχό του. Έτσι τον Ρόλο του Εφιάλτη έπαιζε και ο εξαδάχτυλος «Μαρμαρωμένος Βασιλιάς» για λογαριασμό των Φράγκων (καθώς την υπεράσπιση της Πόλης την ανέλαβαν Πολωνοί και Ούγγροι καθολικοί), τον Ρόλο του Εφιάλτη έπαιζε και ο ανθενωτικός Πατριάρχης για λογαριασμό των Οθωμανών. Οι τέσσερις φυλές του Ελληνικού γένους υπέφεραν και πριν και μετά. Ο κατακτητής άλλωστε είτε κάνει τον σταυρό του, είτε χαϊδεύει τα γένια του δεν παύει να είναι κατακτητής. Το κύριο που μας ενδιαφέρει είναι να γλιτώσουμε από τον προδότη.

Και επειδή σίγουρα σας έπρηξα με ιστορίες σχετικά με πολεμικές επιχειρήσει θα σας πω πως η προδοσία δεν περιορίζεται σ’ αυτές. Η κατάκτηση μιας χώρας δεν γίνεται μόνο επειδή μια ξένη σημαία κυματίζει στο έδαφος που θεωρούμε τόπο μας. Μια οποιαδήποτε υπηρεσία «πληροφοριών» έχει και τον τομέα πολιτισμού. Οι πολιτιστικοί πράκτορες έχουν ένα σημαντικό στόχο. Το χτύπημα της παράδοσης. Βλέπετε ένας πολιτισμένος λαός έχει ισχυρή παράδοση που δεν τσακίζεται ούτε με την βία ούτε με το χρήμα.Τότε την δουλειά την αναλαμβάνουν τα Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης. Ξένοι ελληνόφωνοι (με σαξονικό αξάντ) πράκτορες μασκαρεμένοι σε Έλληνες «υπέρ-πατριώτες» αναλαμβάνουν δράση για λογαριασμό των αφεντικών τους. Έτσι στους καθοδικούς σωλήνες του σπιτιού μας προβάλλονται δρώμενα από λαούς που στον μεσαίωνα όταν έκαναν επιδρομή τους καταλάβαιναν από την μυρωδιά τους. Οι Φράγκοι άλλωστε εξέλιξαν την αρωματοποιία γιατί ήταν μαλωμένοι με τα λουτρά. Οι τίτλοι των δρώμενων είναι στα αγγλοσαξονικά και μαθαίνουμε σε φθηνό ανατολίτικο μιούζικαλ την ιστορία του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπή (του συγκεκριμένου τα κόκαλα θα τρίζουν).

Άρα αν ψάχνετε να βρείτε τον εφιάλτη στις μέρες μας πρέπει να καταλάβατε πως η φωτεινή ένδειξη μόλις έχει ανάψει. Διδασκόμαστε μια θρησκεία σχετική με κάποιον Εβραίο μαραγκό περισσότερες ώρες από την ιστορία της χώρας μας, αποδεχόμενοι μια μυθοπλασία (μιας και κανένα άλλο ιστορικό βιβλίο πέρα από την Αγία Γραφή και το Κοράνι δεν τον αναφέρει, και δεν μιλάμε για τα μετέπειτα χαλκευμένα από τους λατινόφωνους Γότθους) σαν ιστορικό γεγονός και θεωρούμε το τρωικό πόλεμο (αποδεδειγμένα από τον Σλήμαν ιστορικό γεγονός) σαν μυθοπλασία. Οι πολιτιστικοί προδότες δηλαδή κάνουν την καλύτερη δουλειά. Την Δωρική κλίμακα του ρεμπέτικου την θεωρούμε τούρκικη και την μπακάλικη μουσική του Μπαχ σαν εκλεπτυσμένη συνέχεια του Πυθαγόρα. Οι αρχαίοι φιλόσοφοι μας περιορίζονται από τους εδώ ακαδημαϊκούς που για να αποκτήσουν την θέση είχαν το φίλημα της κατουρημένης ποδιάς σαν καθημερινή ασχολία. Βλέπει ο προδότης παίρνει και το σοβαρό ακαδημαϊκό του ύφος όταν το απαιτεί η περίσταση.

Άλλο ένα πεδίο που εργάζονται οι σύγχρονοι εφιάλτες είναι η απαξίωση των ιθαγενών τεχνών. Η γλυπτική, η νωπογραφία, η κεραμική είναι απαξιωμένες (στον τομέα αυτόν κάνει το Τ.Ε.Β.Ε. πολύ καλά την δουλειά του). Το ξέρεις αναγνώστη μου ότι η Σμύρνη από την αρχαιότητα ήταν το Κέντρο της τόρνευσης του ξύλου μέχρι την μικρασιατική καταστροφή; Που να το ξέρεις αφού σου μαθαίνουν πω οι Λονδρέζοι εφεύρεσαν την τόρνευση και τον αυτόματο τόρνο. Μέγα προδοτικό ψέμα που δεν εξηγεί γιατί έχουμε τους τορναδόρους ποδιού στο Μαρόκο και το ιωνικό βάζο στις ξύλινες κολώνες. Οι Ίωνες κατασκεύαζαν μηχανές από ξύλο (έτσι χτίζονταν τα δημόσια κτήρια μιας και αυτό με τους δούλους και το μαστίγιο ποτέ δεν το πίστεψα), μια παράδοση δύο χιλιάδων ετών που σβήστηκε μαζί με του τελευταίους τορναδόρους από τις Γερμανό-Σουηδικές εταιρίες που πήραν την μερίδα του λέοντος στην ελληνική αγορά. Υπάρχουν μερικοί τρελοί που συνεχίζουν (συμπεριλαμβανομένης και της αφεντομουτσουνάρας μου), αλλά επειδή δεν μας μένει και πολύς χρόνος ζωής φροντίστε να μάθετε ότι μπορείτε πριν γίνουμε κάτι σαν τους δεινόσαυρους. Βλέπετε οι Σουηδοί συνεργάτες των ναζί έκαναν πολύ καλά δουλειά στο να μας εξαφανίσουν.

Έτσι καταλήγουμε πως η Κερκόπορτα έχει κάνει το τείχος μας σαν σφουγγάρι. Στο χέρι μας είναι να την κλείσουμε, ξεκινώντας από τον πολιτισμό πάμε στην οικονομία και μετά στην διαχείριση του εαυτού μας και μετά της ομάδας που ανήκουμε. Έτσι ο εφιάλτης θα μείνει άνεργος μιας και τα περάσματα στην χώρα θα του είναι πλέον άγνωστα. Καλή μας τύχη.

Υστερόγραφο. Ένα μεγάλο ευχαριστώ στους μικροδημοσιοκάφρους και άλλους μαρκουτσανθρώπους που έχω γνωρίσει. Αν δεν κατέδιδαν κατόπιν τύψεων ή αφέλειας σε εμένα δεν θα μπορούσα να καταδώσω τον καταδότη, και κατά συνέπεια θα ήταν αδύνατη η συγγραφή του άρθρου.

Πηγή:ΜΥΘΙΚΗ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

Οι επιταγές του Μαμμωνά στην παιδεία

Κ

αι να θες να Αγιάσεις αναγνώστη μου, δεν σ’ αφήνουν οι διάβολοι. Τι να φωνάξεις, τι να διαμαρτυρηθείς η κατάσταση μόνο με φωτιά και τσεκούρι βελτιώνεται. Όσο και να προσπαθείς να δικαιολογήσεις τον γάμο της εκπαίδευσης με του ιδιώτες (ιδιώτης στην αρχαία παράδοση της χώρας μας είναι αυτός που δεν έχει την στοιχειώδη νοημοσύνη ώστε να ασχοληθεί με τα κοινά και στα αγγλικά καλείται idiot δηλαδή ο ηλίθιος) για να δει προκοπή ή παιδεία (ή εκπαίδευση για τους διοικούντες) υπάρχει μόνο ένας δρόμος. Να καταλήξει σε διαζύγιο. Είχα πει στον εαυτό μου ότι θα γράψω κάτι σχετικό αργότερα αλλά δυστυχώς ο χρόνος πάντα με προλαβαίνει. Αφορμή είναι τα 20€ ενός σεμιναρίου. Μια καθηγήτρια διαπιστώνει ότι πλήρωσε έναν «ευυπόληπτο» καθηγητή για να κάνει διαφήμιση λογισμικού όπως γίνεται η παρουσίαση στις κατσαρόλες.

Ναι φίλοι και εχθροί μου. Η ιδιωτική πρωτοβουλία ζητάει λεφτά, με τις ευλογίες του κράτους, για να μπορεί ένας εκπαιδευτικός να προσθέσει μια γραμμή στο βιογραφικό του που θα του εξασφαλίσει μια ακόμα πιθανότητα παραμονής στην θέση του. Κι αυτό για κάτι που κανονικά θα πρέπει να πληρώσει αυτός μιας και η διαφήμιση, όπως γνωρίζουμε από τα οικονομικά, περιλαμβάνεται στην τιμή του προϊόντος. Χωρίς να μπαίνω σε θεωρίες συνομωσίας έφτασε, η κατά τον αντιεξουσιαστικό χώρο, η στιγμή που θα πληρώνουμε για να δουλεύουμε. Φτάσαμε στην εποχή που ο εργαζόμενος (όσοι έχουν μείνει), στερεί από το παιδί του για να ταΐσει τους ειδικούς του τίποτα. Κι αφού δεν έχουν την τσίπα να εκμεταλλευτούν μια χαμηλόμισθη καθηγήτρια φανταστείτε την ηθική τους.

Όταν ήμουν νέος διδάχθηκα από τους παλαιότερους χρήστες ότι πέρα από το μηχάνημα (αυτό το σύνολο μετάλλου, πλαστικού, και κορεάτικης άμμου), δεν πρέπει να δίνω λεφτά για αέρα. Βέβαια οι αεριτζήδες των εταιριών λογισμικού, που εκμεταλλεύονται τους προγραμματιστές όπως οι βιοτέχνες τις γαζώτριες, δεν νοούν να καταλάβουν πως οι οικονομικές «φούσκες» που γεννούν μόνο κακό δημιουργούν στην ήδη ασθενική παγκόσμια οικονομία. Βέβαια το να ζεις σαν «ειδικός» από την δυστυχία των άλλων είναι παγκόσμια «ηθική» επιταγή που ισχύει από την ιστορική έναρξη του κόσμου μέχρι το παρών οικονομικό καθεστώς που έχει τον ελληνικό τίτλο κεφαλαιοκρατία. Ναι αναγνώστη μου, εργάζεσαι μόνο και μόνο για να μπορούν κάποιοι να ζουν από την δουλειά σου. Ανάλογα με το αντικείμενο της εργασίας σου είσαι το φυτοφάγο που καταναλώνει τα 2/3 της ζωή σου στο να αποκτήσεις βάρος για να γίνει γεύμα στα τσακάλία και τις ύαινες. Ο δαίμων του χρήματος είναι η αλυσίδα που μας δένουνε ώσπου να μας πετάξουν όταν πια δεν θα μπορούμε να παράγουμε. Το σύνθημα «ψωμί, παιδεία, ελευθερία», έχει ξανά την τιμητική του. Και μάλιστα αυτήν την φορά χωρίς να μπορούμε να το διεκδικήσουμε, μιας και ουσιαστικά είμαστε αυτοί που με τις επιλογές μας οδηγήσαμε σ’ αυτήν την κατάσταση.

Η παιδεία άλλωστε σε κάθε χώρα είναι το καλύτερο χωράφι. Μαζί με τις φιλοσοφικές ανησυχίες και την σεξουαλικότητα, είναι τα καλύτερα εργαλεία άσκησης εξουσίας στον ανεπτυγμένο κόσμο. Γι αυτό και οι διαμάχες σ’ αυτούς τους χώρους είναι θανατηφόρες. Με τον βαθμό στην εκπαίδευση δημιουργούνται τάξεις μαθητών (κοράκι, στουρνάρι), με τις σεξουαλικές επιδόσεις τάξεις επιβητόρων και με τις φιλοσοφικές-θρησκευτικές ανησυχίες (και λίγο με τα «φιλόπτωχα» ταμεία) τάξεις ιεραρχών και πιστών. Όλες αυτές οι τάξεις διακινούν κάτι πολύ βασικό. Το χρήμα. Ο μαθητή πληρώνει την παραπαιδεία για μια θέση σε πανεπιστημιακό ίδρυμα,, ο μπήχτης (ή η μοιραία γκόμενα) τις εταιρίες αυτοκινήτων, καλλυντικών και τα σκυλάδικα (που υπάρχουν σε όλες τις χώρες του ανεπτυγμένου κόσμου ανάλογα με τα τοπικά έθιμα), και ο πιστός τους «ιεράρχες» (θρησκευτικούς ή κομματικούς) για μια θέση στον «παράδεισο» (ή τον διορισμό του ,κατά την μαλλιαρή δημοτική, σαν κοινόχρηστο δουλικό ή κατά την καθαρεύουσα δημόσιος υπάλληλος). Ο Μαμμωνάς δηλαδή τα παίρνει από παντού. Κι επειδή ο άνθρωπος φτιάχνει σύμβολα που ξεθωριάζουν στο πέρας της ιστορίας καινούρια σύμβολα παίρνουν την θέση τους. Έτσι στο λύκειο μας μαθαίνουν να λατρεύουμε την Microsoft και την Adobe σαν κάτι το αξιόπιστο (εδώ γελάμε) μιας και το δωρεάν είναι κάτι κακό αφού πρέπει παράλληλα να χρησιμοποιείς και το μυαλό σου. Μας μαθαίνουν το photoshop γιατί αν μάθουμε την δωρεάν εφαρμογή δεν θα πάρουν τα 7000€ όταν χρειαστεί να κατοχυρώσουμε «πνευματικά» την δουλειά μας (θαρρείς και αυτά που κάνουμε δεν έχουν γίνει σε άλλη εκδοχή). Ναι αγαπητοί μου ο Μαμμωνάς πατάει στην αλαζονεία μας.

Στο χάλι που βρίσκεται η χώρα μας υπάρχει τουλάχιστον λύση ακόμα και σ’ αυτό. Υπάρχουν δωρεάν προγράμματα που μας δίνουν δικαίωμα χρήσης και κατοχύρωσης (αυτά χρησιμοποιώ, αν και αν φτιάξω ποτέ κάτι τόσο καλό ας μου το κλέψουν). Η αρχαία μας παράδοση μας έδωσε σχολές (και τρόπους διδασκαλίας) όπως ο κήπος του Επίκουρου που μπορεί να διαπαιδαγωγηθεί ο καθένας άσχετα με την τάξη που ανήκει (ο κήπος δεχόταν δούλους δηλαδή ότι είμαστε εμείς κάτι παραπάνω). Οι αδιόριστοι δάσκαλοι και καθηγητές μπορούν να αντικαταστήσουν το κουτσό δημόσιο και το αιμοβόρο ιδιωτικό σχολείο, μέσω κοινωνικά ευαισθητοποιημένων ομάδων (που θα τις φτιάξουμε εμείς οι απλοί άνθρωποι μιας και για να σε πάρει κάποιος στα σοβαρά πρέπει πρώτα να τον «ακυρώσεις»). Ο καθένας μπορεί να διδάξει και να διδαχθεί από τον άλλον δίνοντας τον υπέρτατο τίτλο του αυτοδίδακτου ερασιτέχνη (εραστή της τέχνης, μιας και από «συζύγους» χορτάσαμε) Έτσι ο δαίμων του χρήματος δεν θα έχει πια στην εκπαιδευτική ζωή μας, τον ευαίσθητο αυτόν τομέα καμιά θέση.

 

Πηγή: ΜΥΘΙΚΗ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

Η σύνθλιψη της βάσης της πυραμίδας.

Ο αρχιτεκτονικός τίτλος φίλοι μου δεν έχει βέβαια να κάνει με την κατασκευή κτηρίων. Άλλωστε οι μπογιατζήδες πολυτελείας των ημερών μας κατασκευάζουν απλά καλύβες στοιβαγμένες με τέτοιο τρόπο που οι σπηλιές μοιάζουν με επαύλεις πολυτελείας. Αν τύχει ποτέ να επισκεφτήκατε το σπήλαιο τον Πετραλώνων θα καταλαβαίνετε τι εννοώ. Έτσι τους αφήνουμε να ζουν στην μιζέρια που προκαλεί η οικονομική διατίμηση της τέχνης τους και θα ασχοληθούμε με την αιώνια πυραμίδα που έχει να κάνει με μας. Την οικονομική. Βέβαια η αρχιτεκτονική πυραμίδα δεν είναι τόσο άσχετοι μιας και όσοι αρχαίοι λαοί χρησιμοποίησαν αυτό το σχήμα στην ουσία έκαναν επίδειξη της ισχύος τους στον κόσμο που καταδυνάστευαν. Αυτό που αυτή την στιγμή πάντως αυτή που κυβερνάνε, ενώ χρησιμοποιούν συνήθως το παραλληλεπίπεδο στις κατασκευές χρησιμοποιούν την πυραμίδα στα πορτοφόλια.

Ένα προτέρημα των Ιώνων (της φυλής δηλαδή που κατάγομαι και που πολύ σωστά οι Άραβες και οι Τούρκοι το χρησιμοποιούν για να ορίσουν την Ελλάδα) ήταν η πρώτη προσπάθεια να σπάσει αυτό το στιβαρό αλλά καταθλιπτικό οικοδόμημα. Ο Κλεισθένης αν και αριστοκράτης (όχι με την Ευρωπαϊκή έννοια του όρου που παραπέμπει σε μασκαρεμένο ολιγάρχη) καθιέρωσε το δημοκρατικό πολίτευμα. Δεν μπορεί κανένας να γνωρίζει για το αν είχε αγαθές προθέσεις, αλλά για πρώτη φορά η μοιρολατρική ιεραρχία έφαγε τα μούτρα της. Κι αυτό γιατί ουσιαστικά ο καλύτερος τρόπος για να προστατευθεί μια χώρα είναι να ενδιαφέρονται οι κάτοικοι της (Ζωντανό παράδειγμα προς αποφυγή η δημοκρατική παρωδία του σύγχρονου ελληνικού κράτους «το μεγάλο μας τσίρκο»). Βέβαια η οικογενειοκρατία είναι μια αρρώστια που υπήρχε, αλλά ο κάθε έξυπνος ηγέτης ξέρει πως η απολυταρχία είναι μια μαύρη τρύπα που καταπίνει στο διάβα της τους πάντες. Επίσης δεν είναι τυχαίο πως στην μόνη ίσως πραγματική δημοκρατία, με εξαίρεση κάτι Σκανδιναβικά και Αφρικάνικα χωριά, καθιερώθηκε η σεισάχθεια δηλαδή η απαγόρευση της δημιουργίας χρέους του ελεύθερου πολίτη με αντάλλαγμα την ελευθερία του. Αυτό γιατί ακόμα και μια σκληρή δικτατορία δεν έχει το δικαίωμα στέρησης των βασικών δικαιωμάτων του πολίτη. Δικαιώματα όπως η στέγη, η σίτιση και η κοινωνικότητα πού όσες φορές καταπατήθηκαν γέννησαν την οργή (Οθωμανική Αυτοκρατορία) ή την αδιαφορία (Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία).

Αν πιστεύεις αναγνώστη μου ότι δεν υπάρχουν ταξικές διαφορές σήμερα τότε είσαι γελασμένος. Η πυραμίδα στον σύγχρονο κόσμο μας έχει την τιμητική της. Από το παράδειγμα της υγείας που σου ανέφερα μέχρι το τι τρως και το τι πίνεις, ιεραρχείται με αυτό το άχαρο σχήμα. Επίσης μεταξύ της βάσης και τις κορυφής υπάρχουν και αυτοί που διατηρούν την πυραμίδα μιας και πατάνε στην βάση. Ένα παράδειγμα είναι οι τεχνοκράτες οι υψηλά αμειβόμενοι υπάλληλοι (οι περισσότεροι κάτοικοι του χαρτοκιβώτιου στις ΗΠΑ), οι φελλοί καθηγητές, πρυτάνεις πανεπιστημίου (και λοιπών εκπαιδευτικών ιδρυμάτων) διορισμένοι τις περισσότερες με κομματικά κριτήρια (ουδείς μωρότερος των ιατρών αν δεν υπήρχαν οι δάσκαλοι), οι δημοσιογράφοι που αποτελούν την τέταρτη προσκυνημένη εξουσία. Και επειδή είναι μακρύς ο κατάλογος δεν θα σε κουράσω. Όλοι αυτοί το λοιπόν ζουν στην από την βάση της πυραμίδας. Το κακό συμβαίνει όταν αυτή η έρημη βάση αρχίζει και συνθλίβεται. Τότε αρχίζει το τραγουδάκι «πήραμε την κάτω βόλτα όμορφη μου Παναγιώτα». Αυτό γιατί ξαφνικά η επόμενη στρώση που πατούσε ασφαλής πάνω στους «από κάτω» βρίσκεται να είναι οι «κάτω». Τότε το ποιο δύσκολο που έχουν να κάνουν σαν βάση της πυραμίδας είναι να πουλήσουν αέρα. Ναι αναγνώστες μου γίνονται δούλοι στην θέση των δούλων. Αυτό μπορεί να γίνει με πολλούς τρόπους. Πόλεμος, ή αλλαγή ηγεσίας. Οι μισοί Μικρασιάτες πρόσφυγες από έμποροι και μεγαλοκτηματίες βρέθηκαν στον Πειραιά ή στην Θεσσαλονίκη αχθοφόροι και καπνεργάτες (οι τυχεροί που γλίτωσαν από το κουρδικό λεπίδι). Βλέπετε εμείς που είμαστε από εκεί έχουμε ακόμα δυνατή μνήμη, που δεν μας κάνει μνησίκακους αλλά προσεχτικούς.

Αυτοί που τόσα χρόνια συντηρούσαν την πυραμίδα λόγω της νέας αντίληψης των κρατούντων αδυνατούν πλέον να το κάνουν. Το μέλλον της πυραμίδας λοιπόν αν συνθλίβει η βάση της είναι η διαδοχική κατάρρευση του οικοδομήματος. Αυτό βέβαια διορθώνεται με πόλεμο. Αλλά αυτό είναι κάτι σαν την μορφίνη στους καρκινοπαθείς. Παρηγορητική θεραπεία για να μην πονάει ο ασθενής λίγο πριν το μοιραίο. Το ευτύχημα είναι ότι η πυραμίδα συνεχίζει να υπάρχει απλά είναι πια «επίπεδη».

 

Πηγή:ΜΥΘΙΚΗ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

Ο Κήρυκας, η κουτσομπόλα και ο δημοσιογράφος.

Τον τελευταίο καιρό με βασανίζει ένα ζήτημα που σίγουρα δεν απασχολεί μόνο εμένα. Πως θα μπορούσε άλλωστε όταν κάτι τόσο σημαντικό όσο η πληροφόρηση είναι αναγκαίο για την επιβίωση του κάθε ζώντος οργανισμού του πλανήτη. Η πληροφορία αναγνώστη μου είναι δύναμη, και η δύναμη είναι το στοιχείο εκείνο που βοηθά στην παράταση του μόνου πράγματος που κανένας δεν μπορεί να αποφύγει δηλαδή τον θάνατο. Μέχρι λοιπόν να σηκώσουν το έπιπλο με το καπάκι που θα μας περιέχει θα έχουμε την ανάγκη της πληροφορίας, όπως του φαγητού, του ύπνου, του έρωτα και του ονείρου.

Έτσι κάθε εξουσία που σέβεται τον εαυτό της δίνει βάση στον έλεγχο των παραπάνω βασικών αναγκών. Στην πληροφορία μάλιστα δίνει κάτι παραπάνω, μιας και αν κυκλοφορεί ανεξέλεγκτη μπορεί να της κάνει τόσο μεγάλη ζημιά που η ήτα ενός ηγέτη σε έναν πόλεμο μάλλον μοιάζει με σωτηρία. Άλλωστε ο ίδιος ο πόλεμος είναι μέσο άσκησης πολιτικής κατά τον Καρλ Βον Κλαούσεβιτς και μάλιστα όταν ο κόσμος αντιληφθεί και αξιολογήσει την πληροφορία προς όφελος του. Έτσι στην Ελλάδα με ένα θερμό επεισόδιο (όπως τα Ίμια), βλέπουμε τους «κακούς» Τούρκους και παραβλέπουμε τον μιζαδόρο Άκη. Βέβαια το θερμό επεισόδιο συμφέρει και την Τουρκική κυβέρνηση που διατήρησε την μιζαδόρα Τανσού για όλη τη διάρκεια της θητείας της. Ο φίλος μου ο Θανάσης πίνοντας τον καφέ του μου είπε «όταν βλέπεις δυο φτωχούς να μαλώνουν ψάξε να βρεις τον πλούσιο που τους βάζει». Η πληροφόρηση και τα μέσα της αυτόν τον ρόλο παίζουν. Να μην το βρεις με τίποτα. Η ιστορία μας το διδάσκει με το κλασικό παράδειγμα του κήρυκα. Ήταν πρόσωπο ιερό που κρατώντας το μπαστούνι του και μόνο δεν κινδύνευε από τίποτα. Κι αυτό γιατί αν πειράξεις έναν κήρυκα είναι σαν να κόβεις το τηλεφωνικό δίκτυο που χρησιμοποιείς. Την ίδια αξία είχαν και ο ντελάλης καθώς και η κουτσομπόλα της γειτονιάς. Ήταν πρόσωπα που, αν και πολλές φορές μας ήταν αντιπαθή, ωστόσο ήταν καλοδεχούμενα κυρίως όταν οι πληροφορίες που μετέφεραν ήταν υπέρ μας. Και βέβαια οι άρχοντες που δεν αφήνουν τίποτα στην τύχη για να μπορούν να το ελέγχουν το μετέτρεψαν σε επάγγελμα. Αυτό είναι απόλυτα φυσικό μιας και ο εμπειροτέχνης (κήρυκας) και η ερασιτέχνης (κουτσομπόλα), μεταφέρουν πολλά που δεν πρέπει να μεταφερθούν. Φανταστείτε το που έπαθαν οι Πεισιστρατίδες από το «νενικήκαμεν» του Φειδιππίδη. Τώρα δεν θα υπήρχε χρυσός αιώνας μιας και η Αθήνα θα ήταν ότι η Ελλάδα τώρα. Ένα προτεκτοράτο.

Έτσι το ειδησεογραφικό δίκτυο μεταφέρει πάντα την πληροφορία που έχει το χρώμα του χρυσού. Κίτρινο. Δεν είναι τυχαίο πως οι δημοσιογράφοι που πήγαν να μεταδώσουν κάτι παραπάνω, ή κάτι διαφορετικό είχαν όλοι το ίδιο τέλος. Τους έφαγε το μαύρο σκοτάδι. Ναι αναγνώστη μου όσες εκπομπές της τηλεόρασης έλεγαν κάτι που δεν «έπρεπε» απλά εξαφανίστηκαν. Τα «ανεξάρτητα» έντυπα έχουν σπόνσορες που δεν δίνουν τα λεφτά τους για να μάθεις εσύ την αλήθεια. Ακόμα και το διαδίκτυο που χρησιμοποιώ για να γράφω τα άρθρα μου είναι ελεγχόμενο και ανά πάσα στιγμή διακοπτόμενο. Αν θέλεις, για να το διαπιστώσεις, κάνε ένα πείραμα. Όταν ήμουν σε μια σελίδα, που κοινοποιούσα χιουμοριστικές αφίσες, τα έβαλα με τον αντιεξουσιαστικό χώρο και την πιθανότητα να λειτουργεί σαν μέσω χειραγώγησης του κόσμου σπρώχνοντας τον προς την άκρα δεξιά (μιας και η βία δεν έχει πρόσημο). Μ’ αυτόν τον τρόπο βρέθηκα με έναν ωραίο αποκλεισμό. Αυτό δείχνει βέβαια ότι όντως κανένας δεν αντέχει την αλήθεια και κυρίως όταν πατάει γερά στην λογική. Δοκίμασε να το κάνεις και θα δεις πόσο εύκολα θα κάνεις εχθρούς. Βλέπεις το αμερόληπτο της ενημέρωσης είναι κάτι σαν το ανεξάρτητο της δικαιοσύνης. Παρεμπίπτοντος ο ναρκομανής που με έκοψε σπούδασε δημοσιογράφος, οπότε καταλαβαίνεις ότι ουσιαστικά είναι ένα γρανάζι του συστήματος που σφυρίζει αδιάφορα. Ακόμα κι εγώ μπορεί να είμαι αλλά αυτό το καταστείλω μέσα μου μιας και η κύρια άποψη μου είναι ότι μπορώ να συνεργάζομαι με όλους όσους δεν έχουν σκοπό να μου φορέσουν σαμάρι.

Έτσι συνοψίζοντας θα σου πω πως φορέας ενημέρωσης μπορεί να είναι ο καθένας, αρκεί να μην καβαλάει την είδηση και αναπαράγοντας την όπως την βλέπει κι όχι όπως θα ήθελε να την δει. Ναι αναγνώστη μου προτιμώ να με ενημερώνει ο κήρυκας ή η κουτσομπόλα παρά ο Δημοσιογράφος.

 

Πηγή: ΜΥΘΙΚΗ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

Παξιμαδοποίηση κοπράνων. Ένα ψυχικό νόσημα με σημαία την διαστροφή.

Σύμφωνα με την επικρατούσα άποψη του κόσμου που ζούμε, με εξαίρεση την Ινδία και την άπω Ανατολή, η ζωή που μας δίνεται είναι για μια φορά και στο περιορισμένο μέσο διάστημα των ογδόντα ετών δηλαδή είκοσι χρόνια λιγότερα από την «ιστορική στιγμή» που είναι ο αιώνας. Βέβαια η μέτρηση του χρόνου είναι ένα βάναυσο άθλημα που οι άντρες το μαθαίνουν στον στρατό και οι γυναίκες στον γυναικολόγο. Αυτό το ιστορικό μας «φτέρνισμα» που λέτε φίλοι και εχθροί μου, εμείς τα δίποδα, έχουμε το ταλέντο να το κάνουμε τόσο επίπονο που το κάναμε τέχνή. Είναι εντυπωσιακό πως το κινέζικο βασανιστήριο της σταγόνας, ενώ δεν προκαλεί πόνο, καταφέρνει και τσακίζει αυτόν που το υφίσταται.

Οι απόγονοι των δουλοπάροικων του Ιωάννη του Ακτήμονα, αδερφού του Ριχάρδου του Λεοντόκαρδου (του πιο εξέχοντος μέλους της Καθολικής Συμμορίας, που με πρόσχημα την απελευθέρωση των Ιεροσολύμων μας τάραξε από το 1204 ως το 1453 στο πλιάτσικο) λένε το γνωστό «Time is Money» που μεταφράζεται στην μαλλιαρή «ο χρόνος είναι χρήμα».Αυτοί βέβαια το χρήμα το χρειάζονται περισσότερο από εμάς, γιατί όταν μια χώρα έχει τόσο κρύο και υγρασία για να θεωρείται «πολιτισμένη» πρέπει οι πολίτες της να αγοράζουν τα πάντα. Εμείς πάλι που ζούμε σε μια χώρα λουσμένη από ήλιο, δεν χρειαζόμαστε και πολλά, θα έλεγα δεν χρειαζόμαστε τίποτα αλλά για να μπορώ να το προτείνω πρέπει πρώτα να το εφαρμόσω στον εαυτό μου. Ακόμα και ο παραχαράκτης από την Σινώπη ο Διογένης, παρά ότι ζούσε σε πιθάρι, είχε κάποιες ανέσεις που του είχαν εξασφαλίσει οι μαθητές του και η σταδιοδρομία του σαν κιβδηλοποιός στην δουλειά του πατέρα του. Άλλωστε μια φαρμακερή γλώσσα δεν μπορεί να λειτουργήσει ούτε με πολύ άδειο, αλλά ούτε και με πολύ γεμάτο στομάχι. Η διαστροφή ξεκινάει από την στιγμή που αυτός που δεν έχει την ανάγκη του Σάξονα για εργασία κάνει «κομπόδεμα». Ναι αναγνώστη μου οι μικρές περιουσίες στην χώρα μας είναι δώρο του Απόλλωνα μιας και ουσιαστικά προέρχονται από την δυνατότητα μας να είμαστε αυτάρκεις σε μια χώρα που σε ελάχιστες περιοχές η θερμοκρασία πέφτει κάτω από το μηδέν κατά την διάρκεια του χειμώνα με οπωρικά που μπορούν να βγαίνουν σε δύο σοδειές το τον χρόνο. Οι άντρες πήγαιναν ένα μεροκάματο στο σπίτι και οι γυναίκες μπορούσαν (Πριν την φεμινιστική παγίδα της «ισότητας», που δεν ήταν παρά μασκαρεμένη καταδυνάστευση) να διαχειρίζονται μια μικρή περιουσία με μόνη αμοιβή την ιδιότητα της νοικοκυράς. Αξίζει να σημειώσουμε ότι Ελλάδα, είναι η μόνη χώρα που προσδίδει τίτλο ευγένειας σε γυναίκα χωρίς αυτό να προσδιορίζει ταξική θέση και χωρίς να είναι παρομοίωση. Οι κατάλληλοι άνθρωποι, στην κατάλληλη θέση, στον κατάλληλο τόπο. Δεν ήταν βέβαια όλα ρόδινα αλλά γι αυτά που είχε ο μέσος Ρωμιός, ο μέσος ευρωπαίος έπρεπε να δουλέψει πολύ σκληρά ή να ξεπαστρέψει πολύ κόσμο. Δεν είναι τυχαίο ότι πίσω από κάθε οικολογική καταστροφή, γενοκτονία και πόλεμο κρύβεται ένα ευρωπαίος (Καναδική μεταλλευτική στις Σκουριές και τον Αμαζόνιο, Αυστραλός στην Τασμανία, Ισπανός στο Περού κτλ). Βέβαια οι Ευρωπαίοι ζηλεύουν ότι δεν έχει αυτήν την κτηνώδη μανία την κτήσης και ή το οικειοποιούνται ή το εξαφανίζουν (Ιθαγενείς της Βορείου Αμερικής από τους Αγγλοσάξονες, Γενοκτονία των Ιθαγενών της Κούβας από τους Ισπανούς του Κολόμβου και άλλα «λαμπρά» Ιστορικά παραδείγματα που σας αφήνω να τα βρείτε μόνοι σας). Σ’ εμάς τα πράγματα ήταν πιο δύσκολα. Η φραγκοκρατία, οι δοτοί βασιλιάδες και κυβερνήτες, η γερμανική κατοχή, έφεραν μόνο πλήγματα. Το τελευταίο πλήγμα της κατοχής ήταν και το πιο ισχυρό. Την γενιά των κατοχηκόπληκτων (μια ζημιά που καμία πολεμική αποζημίωση δεν καλύπτει). Μια γεννά που σαν παιδιά της κατοχής βίωσαν την πείνα, δούλεψαν σκληρά και έκαναν το βασικό. Έμαθαν να κάνουν τα κόπρανα τους παξιμάδι. Αυτό σε συνδυασμό με την χαλαρή νομικά (για τους «ήσυχους» πολίτες) χώρα που ζούμε και με τα δωράκια των Ευρωπαίων «φίλων» μας (που εξαγόραζαν για τρεις γενιές συνειδήσεις), βοήθησε στο να δημιουργηθούν κάποιες οικονομίες. Τούτο το γεγονός έμπαινε στο μάτι όσον δεν μπορούσαν να το κάνουν στις άλλες χώρες της Γηραιάς Ηπείρου.

Έτσι κάθε έλληνας έχει ένα σπιτάκι (που συνήθως είναι το Μαυσωλείο του) και λίγες οικονομίες σε λογαριασμό ταμιευτηρίου για μια ώρα ανάγκης. Αυτή η κατάσταση κατάφερε να εξασφαλίσει την οικογενειακή θαλπωρή αλλά διέσπασε την κοινωνική συνοχή. Έτσι γίναμε ένας άθλιος και άβουλος συρφετός που αντί να κοιτάμε το συμφέρον μας μέσα από την οπτική της κοινωνίας που ζούμε, φτιάξαμε κλίκες που έτρωγαν τους αδύναμου με σειρά προτεραιότητας.. Αντί να χαρούμε την ζωή μας την σπαταλούσαμε στο πως θα αποκτήσουμε πράγματα που δεν μπορούμε να πάρουμε μαζί μας μετά το τέλος του «φταρνίσματος». Ναι αναγνώστες μου. Γίναμε διαστροφικοί με το χρήμα και ότι άλλο, εκτός από την αναζήτηση της πραγματικής ευτυχίας. Ο Επίκουρος έλεγε πως ο σκοπός της ηδονής είναι να εξαλείφει τον σωματικό πόνο και την ταραχή της ψυχής. Εμείς αυτό το γράψαμε στα παλιά μας τα παπούτσια και ορίσαμε σαν ηδονή το «φιάλη πρώτο τραπέζι πίστα» (πιάνοντας το μπούτι της γυναίκας του κολλητού μας, παρατήρηση που μου ανάφερε κάποιος σερβιτόρος Μαιτρ του είδους για τους θαμώνες ατής της διασκέδασης). Γίναμε δηλαδή Φράγκοι με φουστανέλα.

Ο Φοίβος Ανωγειανάκης, στα μουσικά του βιβλία, περιγράφει μια άλλη Ελλάδα που τα παιδιά έφτιαχναν μόνα τους τα παιχνίδια τους και έπαιρναν ρόλους που παρέπεμπαν στους γονείς τους. Τώρα αποβλακώνονται σε κάποιον υπολογιστή ή παιχνιδομηχανή και έχουν σαν πρότυπο κάποιον λατινοαμερικάνο ποδοσφαιριστή(ή κουνιστό τραγουδιστή) ή κάποια αμερικάνα ιερόδουλο πολυτελείας (ηθοποιό, μοντέλο, ή τραγουδίστρια τύπου «από φωνή κορμάρα»). Οι γέροι μας μαστουρώνουν με τις ειδήσεις που σερβίρουν οι δημοσιοκάφροι και οι μεσήλικοι κοιτάζουν να παριστάνουν τον εραστή ή την θεογκόμενα στην πιτσιρίκα που βλέπουν στο μπαράκι ή στον πακετά της γειτονιάς αντίστοιχα. Αν ζούσε ο Αριστοφάνης σίγουρα θα ήταν η χρυσή του εποχή μιας και με τόσους κωμικούς χαρακτήρες θα έκανε χρυσές δουλείες.

Όλη αυτή η θεατρική παράσταση νεοπλουτισμού που στις μέρες μας οδήγησε όπως ήταν αναμενόμενο στην τάξη των νεόφτωχων, ξεκινά με μια αρχή. Την αρχή του πώς να κάνετε τα προϊόντα εκκενώσεως του παχέως εντέρου σας παξιμάδι. Μου έχουν ζητήσει από να τους πληρώσω τον καφέ μέχρι τα του «καίγομαι», τζογαδόροι που έριχναν τον μισθό μου σε μια ζαριά (ή στον κουλοχέρη), κάτοχοι γερμανικού αυτοκινήτου (ο τύπος με την Mercedes που λέει και ο αγαπημένος μου καλλιτέχνης), συλλέκτες άχρηστων πραγμάτων (στα δύο το ένα δώρο) και χαζοθείτσες ανεξαρτήτου ηλικίας που κοστολογούσαν την μαύρη τρύπα στο διάστημα ανάμεσα στα πόδια τους περισσότερο από τις «αγορανομικές» τιμές που ορίζουν οι επαγγελματίες εκδιδόμενες που στο κάτω-κάτω κάνουν την δουλειά τους νόμιμα, με υγειονομικές βεβαιώσεις και τις κοινωνικές συνέπειες που επιτάσσει το αρχαιότερο «τίμιο» επάγγελμα. Όλοι αυτοί είχαν κάτι κοινό. Ενώ δεν υπολόγιζαν τι θα δώσουν για το όποιο πάθος είχανστην υπόλοιπη ζωή τους έκαναν τα κόπρανα τους φρυγανιά. Η πλήρης διαστροφή δηλαδή. Βέβαια όλα αυτά έχουν σαν βάση την έλλειψη παιδείας. Για εμένα το μέγιστο αγαθό είναι η αυτάρκεια. Για τους παραπάνω το πώς θα διατηρήσουν το status μέσα στην κλίκα που ανήκουν (βασιλεία του «τίποτα»). αν πρέπει να γίνουν κάτι άλλο τους πιάνει πανικός σε επίπεδο αυτοκτονίας.

Για να είσαι πλούσιος αναγνώστες μου δεν θέλει να έχεις μόνο λεφτά. Πρέπει να ξέρεις να τα πολλαπλασιάζεις, τα κρατάς και το βασικότερο όλων να τα τρως. Οι πλούσιοι δεν έχουν την ανάγκη της επίδειξης παρά μόνο όταν αυτό τους γλιτώνει από τον έλεγχο τους ΣΔΟΕ. Γι αυτό κι εμείς δεν γνωρίζουμε παρά ελάχιστους που φαίνονται μόνο και μόνο γιατί όταν συμβαίνει αυξάνεται το «κομπόδεμα» τους.

Αυτό το κομπόδεμα φίλοι μου δεν γίνεται με τον χαζό διορισμό στο δημόσιο, ούτε με δουλειά, ούτε με μικροαπάτες. Γίνεται με τρόπους που το οργανωμένο έγκλημα τους ζηλεύει, οι κρατικοί μηχανισμοί το τρέμουν και οι Στρατιωτικοί (και παραστρατιωτικοί) μηχανισμοί το ονειρεύονται. Αυτοί που πιστεύουν ότι με ένα εξοχικό έχουν και περιουσία δυστυχώς είναι τόσο πνευματικά καθυστερημένοι που οι Αστερίες οι μέδουσες, που δεν έχουν εγκέφαλο, δείχνουν μπροστά τους διάνοιες. Πάσχουν από ψυχικό νόσημα που δεν θεραπεύεται μια και η ψυχιατρική δεν μπορεί να θεραπεύσει το εγκέφαλο που έχει μετατραπεί σε στόκο. Η βλακεία άλλωστε είναι δικαίωμα του κάθε ανθρώπου που νομίζει ότι είναι ελεύθερος. Πάντως η ζωή όπως την μάθαμε είναι μία και όταν αν θέλετε να την ζήσετε όταν θα σας δοθεί ξανά η ευκαιρία να δείτε κάποιο οικονομικό κέρδος στην τσέπη σας να το φάτε μόνο μια φορά και να μη το ξαναφάτε σαν «παξιμάδι».

 

Πηγή: ΜΥΘΙΚΗ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

Οι κρυφές γωνιές της βαρβαρότητας μέσα στον πολιτισμό

Όσο και να προσπαθήσουμε να εξηγήσουμε τον άνθρωπο, αγαπητοί μου αναγνώστες πάντα αυτό το πρωτεύον θηλαστικό θα μας εκπλήσσει. Πότε αισιόδοξα και πότε δημιουργώντας τόση πικρία που η καταστροφή του κόσμου να φαντάζει σαν την απόλυτη λύση. Αναλύοντας τον ελληνικό πολιτισμό στην «Γέννηση της τραγωδίας» ο Νίτσε έκανε μια παρατήρηση που όντως εξηγεί την φύση του ανθρώπου αρκετά καλά. Έδωσε δύο θεούς τον Απόλλωνα και τον Διόνυσο. Κι ενώ ο Απόλλωνας έχει την τιμητική του (ακόμα και στο διαδίκτυο), ο Διόνυσος κάνεις τις βρωμοδουλιές του σκανδαλίζοντας τον τακτικό και έντιμο βίο μας. Και αυτό γιατί ο άνθρωπος έχει και την άγρια, βάρβαρη, χαοτική του πλευρά. Όπως έλεγε ο Κυρ Νίκος ο Τσιφόρος «Ο Ησίοδος έξυσε το μούσι του και είπε εν αρχήν ειν το Χάος». Ναι αναγνώστες μου το Χάος επιστρέφει με διάφορες μορφές, και μάλιστα με την μορφή αυτού του παιχνιδιάρη θεού. Ως εδώ όλα καλά. Όλοι έχουμε την ανάγκη του να ξεδώσουμε από τον καθώς πρέπει τρόπο ζωής μας. Αλλά το χάος είναι κάτι ανεξέλεγκτο. Και όταν ο Νίονιος δεν μπορεί να εκτονώσει την οργή του καθωσπρεπισμού τότε γεννιέται η κόρη του που ακούει στο όνομα βαρβαρότητα. Και παρά ότι είναι παιδί της αταξίας κάνει και με δυο αλλόκοτες φιλενάδες το κράτος και την βία. Βλέπετε η βαρβαρότητα προσδιορίζει πολλά πράγματα.

Και επειδή καλό είναι να πιάνουμε το παιδί από το οικογενειακό του περιβάλλον ο μπαμπάς Διόνυσος δεν ανήκει στο Δωδεκάθεο. Και αυτό γιατί έχει η Θρακική ή Σκυθική καταγωγή (οι πρόγονοι μας σαν πιο ανοιχτόμυαλοι δεχόταν εκτός από αλλοδαπούς εργάτες και αλλοδαπούς θεούς που τους πληρώνανε και με γιορτές και με λατρείες, όχι σαν τους παραγωγούς φράουλας που αποδείξανε την ασυνέχεια του Νομού Ηλείας με την Αρχαία Ολυμπία). Η βαρβαρότητα δηλαδή έχει να κάνει με τα ένστικτα των ανθρώπων που δεν τιθασεύονται από την λογική ή την πειθώ. Γι αυτό και όσοι στήριξαν άλλωστε την ζωή τους και τις σχέσεις τους σε λογικά συμπεράσματα απέτυχαν παταγωδώς. Η βαρβαρότητα μπορεί να κρυφτεί παντού. Από το κλομπ του ΜΑΤατζή (που δέρνει ένα χωριό για λογαριασμό των Καναδικών μεταλλευτικών, ή τους συνταξιούχους που ζητάνε να μην τους κοπεί η αξιοπρέπεια στο τέλος της ζωής τους), την καφέ ρίζα της ξανθιάς που κάνει «ταραχή» στο σκυλάδικο χιλιομέτρου, τον πολιτικό που πατρονάρει τα πόστα επαιτείας σε συνδυασμό με τον εργολάβο που εισάγει ζητιάνους από άλλες Βαλκανικές χώρες και η αστυνομία κάνει τα στραβά μάτια. Βέβαια η βαρβαρότητα συχνάζει και στα καλύτερα σπίτια. Έχω ακούσει για διάφορους μορφωμένους που κακοποιούν τις συζύγους τους, ιερωμένους που ασελγούν σε αγοράκια, καθηγητές που εκβιάζουν μαθητές για την πτυχιακή τους. Θα μου πείτε φήμες. Ναι θα σας πω βέβαια ότι καπνός χωρίς φωτιά δεν υπάρχει παρά μόνο όταν είναι αναψυκτικό σε ξηρό πάγο. Σαφώς υπάρχει και η συκοφαντία αλλά από μόνη της συνήθως πέφτει στο κενό. Άλλωστε αυτό είναι ένα επάγγελμα που μαζί με την ιερόδουλο, τον ιερέα και τον πολιτικό έχουν δομήσει την ανθρώπινη ιστορία. Η κρυμμένη βαρβαρότητα δεν έχει να κάνει με την απόκρυψη των γεγονότων μόνο αλλά και με την αλλοίωση τους σε σημείο που να εξισώνεται ο θύτης με το θύμα. Ναι αγαπητοί μου. Η βαρβαρότητα έχει θύματα. Αν δεν είχε άλλωστε δεν θα ξόδευα τον πολύτιμο μου χρόνο για να λέω κάτι που δεν προσεγγίζει όλους μας. Η Βαρβαρότητα που ζούμε στις μέρες μας βέβαια έχει σαφή προέλευση. Το ίδιο μας το κράτος που την επιτελεί για την κλίκα που το χρηματοδοτεί. Επίσης την αντανάκλασή της όταν ο κάθε κακομοίρης ξεσπά πάνω μας την βαρβαρότητα που δέχεται νομίζοντας ότι είμαστε του χεριού του. Ναι φίλοι μου. Ο πολιτισμός μας είναι τόσο απολίτιστος που αυτοί που μας κλέβουν την ζωή μετά οργανώνουν ιδρύματα και φιλανθρωπίες για να απαλύνουν τον πόνο μας. Ο πολιτισμός μας είναι να οργανώνουμε συναυλίες για την Αφρική αφού πρώτα θα πουλήσουμε τα όπλα που θα σφαχτούνε. Θα κοινοποιούμε ή θα αποκρύπτουμε γενοκτονίες ανάλογα με το πώς συμφέρει στη άποψη μας ή το πορτοφόλι. Επίσης όλοι εμεί οι πολιτισμένοι που κανιβαλίζουμε, διατυμπανίζοντας πολιτισμό που δεν μπορούμε να τον στηρίξουμε. Η διαφορά μας από την λίθινη εποχή είναι ότι ο άνθρωπος των σπηλαίων (και αναφέρομαι στην κανονική λαογραφία των μέχρι πρόσφατα ζώντων πολιτισμών και όχι στις πιθανόν στημένες θεωρίες του Homo Erectus) είχαν κανόνες που ίσχυαν στην ομάδα, βασισμένες στην ηθική και το κοινό καλό. Εμείς ζούμε με πιθανών χιλιάδες ανθρώπους γύρο μας και αισθανόμαστε μόνοι. Ναι αναγνώστες μου ο πολιτισμός μας περιέχει πολύ βαρβαρότητα. Απλά πρέπει να περιμένετε να ξεπροβάλει από τις γωνίες που κρύβεται.

 

Πηγή: ΜΥΘΙΚΗ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

Μαίανδρος η συμβίωση της τάξης με το χάος.

Για να μην απορείς τι σχέση μπορεί να έχουμε με το σχήμα αυτό αγαπητέ μου αναγνώστη θα σου πω ότι διέπει την ζωή μας. Έχω ταλαιπωρηθεί αρκετά από άτομα του αντιεξουσιαστικού χώρου γιατί με θεωρούσαν ακροδεξιό επειδή σχεδίαζα μαιάνδρους. Βέβαια και από ακροδεξιούς που με θεωρούσαν αντιεξουσιαστή επειδή γενικά έχω ένα θέμα με τις φανφάρες όταν δεν βγαίνουν από τρομπέτα αλλά από μικρόφαλλους αυγοκέφαλους που με μια σημαία προσπαθούν να δείξουν κάτι που δεν είναι, πατριώτες δηλαδή. Η δική μου άποψη είναι ότι μπορώ να φιλοσοφώ με σημάνσεις μέχρι το σλαβικό μου «παρέκταμα» να πάψει να επιτελεί την δεύτερη λειτουργία του προστάτη. Μετά ίσως μπορέσω να κατατάξω τις απόψεις μου, στην βούληση, την μοίρα ή τον σκοπό αν δεν με σηκώσουν πρώτα οι τέσσερις. Αλλά ας ασχοληθούμε με ανθρώπους. Το σχήμα είναι μια γλώσσα από μόνο του και αυτήν την φιλοσοφική προσέγγιση που αγγίζει την μυθολογία είναι που θέλω να σου περιγράψω.

Κατ’ αρχή το όνομα Μαίανδρος έχει να κάνει με τον ποταμό της Μικράς Ασίας που ξεκινά από το εσωτερικό της και εκβάλει στο Αιγαίο. Στις εκβολές του ήταν χτισμένη η Αρχαία Μίλητος πατρίδα του Μεγάλου φιλόσοφου Θαλή. Η παρατήρηση είναι στοιχείο της γνώσης και της εφεύρεσης. Έτσι το σπειροειδές σχήμα των εκβολών του Μαιάνδρου μας έδωσε ένα από τα πιο γνωστά σχήματα της αρχαιότητας. Η κεραμική, η ζωγραφική, η γλυπτική και η αρχιτεκτονική το τίμησαν στο έπακρο. Η σπείρα αυτή βέβαια δεν περιορίσθηκε στις καλές τέχνες. Η τεχνολογία με πρώτον τον Αρχιμήδη έδωσε λειτουργικότητα σ’ αυτήν την ανακάλυψη, ιδέα, παρατήρηση ή ότι άλλο μπορεί να φανταστεί ο μέσος άνθρωπος. Οι αντλίες κυβικής διαστολής που δεν είναι εμβολοφόρες χρησιμοποιούν αυτό το σχήμα για να μεταφέρουν ρευστά. Εξέλιξη είναι ο έλικας που χρησιμοποιεί την ίδια αρχή. Η τεχνολογία τον συστημάτων στεγάνωσης πάλι χρησιμοποιεί το ίδιο σχήμα για να αποτρέψει την ροή αερίων και ρευστών σε στροβίλους υψηλής πίεσης. Τώρα ελπίζω να καταλαβαίνεις την αγάπη μου για το σχήμα αυτό. Γεννάει ανάλογά με την χρήση του πολλαπλές χρησιμότητες, όπως το γινγκ γιαν που προκαλεί την ισορροπία ή και πολλά άλλα σύμβολα που το κάθε ένα προσδίδει ιδιότητες που συμβάλουν στην οπτική γλώσσα. Αξίζει να σημειώσουμε επίσης ότι πέρα από την σπείρα ένα άλλο σχήμα που παράγεται στον ίδιο ποταμό είναι η πολλαπλή τεθλασμένη. Έτσι όπως είναι και η ζωή μας. Βλέπετε η ομαλή καμπύλη και η ευθεία είναι βαρετές όπως οι ζωή των ανθρώπων που τα βρήκαν όλα έτοιμα. Η ταραχή που προκαλεί δίνει την αστάθεια που χρειαζόμαστε για να καταλαβαίνουμε την αξία αυτής της ζωής. Δεν είναι τυχαίο πως οι περισσότεροι που δεν αντέχουν την ζωή (και αυτοκτονούν) είναι οι βολεμένοι ή οι πρώην βολεμένοι μιας και για τον άπορο και τον ταλαίπωρο η παράταση της ζωής είναι ένα έπαθλο.

Το σχήμα βέβαια ξεπερνά ακόμα και την τεχνολογία. Ο ανατολίτικος κύκλος με την δυτική ευθεία έρχονται να ισορροπήσουν με την σπειροειδή κίνηση της ιστορίας, κατά την οποία όλα επαναλαμβάνονται αλλά με την πρέπουσα απόκλισης που κάνει δυσδιάκριτο τον ιστορικό κύκλο. Για να μπορέσεις βέβαια να αποκολληθείς από την ευθύγραμμη Ευρώπη, το ανατολίτικο πεπρωμένο (κισμέτ) και τους ινδουιστικούς κύκλους (που είναι πολύ καλοί μόνο για τους Ινδούς και τους ευρωπαίους που με το Ράστα μαλλί κάνουν την μικροδιακίνηση ινδικών μπιχλιμπιδιών και αυθεντικής κάνναβης, μέχρι να γίνουν πρωταγωνιστές σε κάποιο Εξπρές του μεσονυκτίου) πρέπει εκτός από τα γράμματα να ψάχνεις και τα σχήματα. Ο Μαίανδρος είναι ένα σχήμα ισορροπημένο και παράλληλα ανισόρροπο. Η ιστορία των ανθρώπων το ίδιο. Είναι χάος με τάξη σε εναλλαγή. Όταν πας να το σχεδιάσεις είναι σαν να σχεδιάζεις την ιστορία ενώ θα δώσεις τα ίδια δεδομένα στις ίδιες συνθήκες θα φαίνεταί ίδιο αλλά μόνο αισθητικά αν το κοιτάξει με κάτι που υπερβαίνει τις αισθήσεις σου θα δεις ότι το αποτέλεσμα είναι διαφορετικό. Κι αυτό αναγνώστη μου είναι γιατί και ο ίδιος ο άνθρωπος είναι ένα ποτάμι. Πότε ρυάκι, ποτέ ξεροπόταμο χείμαρρος ή πλωτός ποταμός. Το σύμβολο αυτό εκφράζει τον ίδιο τον άνθρωπο. Δεν ρέει τυχαία κάτω από τα κεραμικά και τις ζωοφόρους. Δείχνει μια βαθιά όψη της ζωή μας που σπάει τα μούτρα της σε μια τεθλασμένη χάνεται σε λαβύρινθους με κομμένα κουβάρια και ταυτόχρονα επιβιώνει από το κακό προστατευμένη από τις ίδιες της τις κακοτυχίες. Ναι φίλοι μου γιατί η τάξη και τάξη και το χάος κάνουν πάντα καλή παρέα. Ελπίζω να βοήθησα για να βρείτε την μορφή τους.

 

Πηγή:ΜΥΘΙΚΗ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

Η βούληση ο σκοπός και η μοίρα.

Δεν ξέρω πόσα είδη φιλοσοφικών θεωρήσεων υπάρχουν στον κόσμο. Κάθε φορά άλλωστε που κάποιος, έχοντας διαθέσιμο χρόνο ή χρήμα, πιστεύει ότι μπορεί να καλύψει τις φυσικές ή μεταφυσικές ανησυχίες, βγάζει και από μία. Βλέπε τα λυμένα προβλήματα δημιουργούν το πρόβλημα του όλα πάνε καλά (κατά τον λαό «κάποιο λάκκο έχει η φάβα»). Βέβαια αυτό είναι λίγο αφοριστικό, αλλά αν το καλοσκεφτούμε ποτέ δεν φιλοσόφησε κανένας που είχε τον αγώνα της επιβίωσης σαν αναγκαστική προτεραιότητα. Ακόμα και η λαϊκή φιλοσοφία είναι παράγωγο της ταβέρνας και του καφενέ, δηλαδή γνήσιο παιδί του ελεύθερου χρόνου. Αυτή η παραδοχή βοηθά να καταλάβουμε και την αξία του ανθρώπου στο να μεγαλουργεί, άσχετα με την κοινωνική του θέση αν οι συνθήκες τον ευνοούν. Το κακό είναι πως οι νηστικοί και οι κουρασμένοι αυξάνονται παράλληλα με την αύξηση του πληθυσμού και σε τέτοιο βαθμό που μειώνουν τα ποσοστά όσων σκέφτονται και όσων φιλοσοφούν. Οι εχθροί της σκέψης άλλωστε έχουν κάνει άριστη δουλειά σ’ αυτόν τον τομέα μιας και ο άβουλος μπορεί να μετατραπεί άνετα σε εργαλείο. Μια ελεύθερη σκεπτόμενη κοινωνία όπως και να χει καθιστά τον αρχηγό άχρηστο και διακοσμητικό στοιχείο.

Κατά συνέπεια αυτό σημαίνει ότι για να μπορείς να κυβερνάς οι πρώτοι που πρέπει να ξεπαστρέψεις είναι αυτοί που σκέφτονται. Βέβαια το κακό είναι ότι αυτόν τον τρόπο επειδή οι άνθρωποι ως εργαλεία άσκησης της εξουσίας απαξιώνονται ως οντότητες οδηγούνται ή στην οργή ή στην αδιαφορία με αποτέλεσμα να τρίζει ο θρόνος του κάθε αυτόκλητου «σωτήρα». Γι αυτό αν θες να ελέγχεις τα πάντα το πρώτο που έχεις να κάνεις είναι να βάλεις χέρι στις δεξαμενές της σκέψης π.χ. εκπαιδευτικό σύστημα. Οι σελίδες κοινωνικής δικτύωσης και έκθεσης ιδεών είναι επίσης το τελευταίο και πιο τρανταχτό παράδειγμα. Δεν είναι τυχαίο ότι μετά την 11^η Σεπτεμβρίου όλοι οι εξυπηρετητές κρατάνε αντίγραφα των δεδομένων που κοινοποιούμε για δύο τουλάχιστον χρόνια με σκοπό το έλεγχο και την άμεση επέμβαση σε περίπτωση «κινδύνου». Ίσως και τα άτυχα θύματα αυτού του συμβάντος να είναι η δαπάνη αυτής της σκοπιμότητας. Βλέπετε το ότι δεν διακρίνω διαβόλους δε σημαίνει ότι αναγνωρίζω αγγέλους στα κέντρα διαχείρισης της εξουσίας.

Η φιλοσοφία λοιπόν που πάντα ήταν που πάντα ήταν σε κόντρα με την εξουσία (ή σε σύμπνοια όταν έπρεπε να επιβιώσει με κλασικό παράδειγμα τον Αριστοτέλη) στηρίζεται σε τρία σημεία αναφοράς. Την βούληση, το πεπρωμένο και τον σκοπό. Υπάρχει και η φιλοσοφία της σήμανσης, αλλά αυτή λειτουργεί σαν κόλλα που συνδέει τα τρία προηγούμενα, όταν αυτά οδηγούν σε αδιέξοδο.

Η βούληση ας πούμε λέει πως ότι κάνουμε στην ζωή μας είναι καθαρά θέμα προσωπικών μας αποφάσεων. Έλα όμως που ένα τυχαίο γεγονός μπορεί να έρθει και να ανατρέψει το τι σκεφτόμασταν και ότι θέλαμε να πράξουμε; Και αν δεχτούμε ότι η ζωή μας είναι προδιαγεγραμμένη από τυχαία γεγονότα που συνθέτουν το πεπρωμένο, τότε πως εξηγείται ότι πετυχαίνουμε αυτό που πραγματικά θέλουμε; Κι αν η ζωή μας έχει έναν σκοπό τότε πως η τύχη και η βούληση τον ευνοούν ή τον ανατρέπουν ανάλογα με τις «θαρραλέες» αποφάσεις μας, την «καλή» ή την «κακή» μας τύχη;

Η βούληση ας πούμε γεννά θεωρίες που έχουν ευνοήσει όπως ο βολονταρισμός και ο «υπεράνθρωπος» αλλά κα ταυτόχρονα την έχουν καταστρέψει όπως ο εθνοσοσιαλισμός και ο «υπάνθρωπος». Η μοιρολατρία όταν έγινε σκοπός γέννησε τον χριστιανισμό που κατέστρεψε την αρχαιότητα αλλά ήταν και το ελατήριο του ντετερμινισμού και του ουμανισμού που οδήγησε στην κουτσή αλλά σίγουρα ανθρωπιστική αναγέννηση. Η δεξαμενή της μοιρολατρίας πρόσφερε την απέχθεια που παράγει τον σοσιαλισμό, που αναδημιουργεί την ορθολογιστική αντιμετώπιση του κακομοίρη σαν πολιτικό ον αλλά παράλληλα οδηγεί στην επαναστατική βούληση από την μια και στην μοιρολατρική προσωπολατρεία από την άλλη. Η πανίσχυρη βούληση της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας τσακίζεται από τους στωικούς (αυτήν την άποψη υιοθέτησαν οι χριστιανοί παρά την ιστορική παραχάραξη) που κηρύττουν την αδυναμία σαν αρετή και φέρνουν την μοιρολατρία του μεσαίωνα.

Τα παραδείγματα της αλλόκοτης αυτής ροής των σημείων είναι εντυπωσιακά όπως εντυπωσιακό είναι και πως το μυαλό ξεφεύγει από τις δεδομένες αισθήσεις και πλέοντας στο άγνωστο βρίσκει τον προορισμό του. Η θεωρία της σχετικότητας τσακίζεται στην γέννηση της από τα θεωρήματα της μη πληρότητας δηλαδή συγκρούεται ο Αϊστάιν από το Γκέντελ δύο επιστήμονες που είναι φίλοι και πίνουν το τσάι τους κάθε απόγευμα. Πως δηλαδή δύο άνθρωποι με εντελώς διαφορετικές απόψεις είναι φίλια προσκείμενοι ο ένας στον άλλον έχοντας τόσο αντίθετες γνώμες που σε άλλες καταστάσεις θα οδηγούσαν σε σφαγή; Ακόμα πιο περίεργο είναι ότι πολλοί άνθρωποι έχασαν την ζωή τους για πιο ασήμαντες φιλοσοφικές διαφωνίες για παράδειγμα αν το Άγιο πνεύμα πορεύεται και από τον υιό. Τελικά το αστείο είναι πως μια φιλοσοφική περιγραφεί του τι είναι άνθρωπος μπορεί να γελοιοποιηθεί από μια μαδημένη κότα (Διογένης);

Αν και σήμερα είχα μόνο ερωτήσεις σε ένα μόνο μπορώ να καταλήξω. Οι τρεις βασικοί φιλοσοφικοί πόλοι αναγνώστες μου θα βασανίζουν τα ανθρώπινα μυαλά για χρόνια. Το ζήτημα είναι πως κάθε τι που έλκεται στις άκρες είναι καταδικασμένο να αποτύχει μιας και χρειάζεται τα άλλα δύο για να υπάρχει.

 

Πηγή: ΜΥΘΙΚΗ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ